O grzybicy

Wyszukiwarka- blok

Słownik

Biostymina

Farmaceutyk polecamy osobom z osłabioną odpornością układu immunologicznego, podatnym na częste infekcje i stany zapalne. Stosowany jest w postaci płynu doustnego. W jego skład wchodzą: wyciąg z aloesu drzewiastego oraz substancja pomocnicza - woda. Biostymina to lek dostępny bez recepty, pochodzenia roślinnego. W badaniach laboratoryjnych wykazano, że stosowanie tego leku zwiększa ilość limfocytów T i B oraz fagocytów i przeciwciał krążących we krwi. Czas trwania terapii wynosi od 10 do 20 dni, kurację w razie potrzeby można powtórzyć. Jej działanie sprowadza się do pobudzania układu odpornościowego, co przy infekcjach grzybiczych jest bardzo ważne.

Candida albicans

To pasożytniczy grzyb z rzędu drożdżaków, wywoływany przez endogenne zakażenie u chorych z obniżonym układem odporności. Grzyb ten umiejscowiony jest w przewodzie pokarmowym człowieka u ok. 40% populacji, wchodzi w skład flory fizjologicznej jelita. Jeśli występuje w niewielkiej ilości nie jest zagrożeniem dla sprawnego funkcjonowania organizmu. Oprócz obniżonej odporności wpływ na podatność zakażeniem ma długotrwałe stosowanie antybiotyków,  zabiegi inwazyjne, założenie cewnika, przewlekły stres czy nieodpowiednia dieta. Niebezpieczny dla organizmu staje się Candida, gdy zagnieżdża się w innych częściach ciała poprzez przeniknięcie do ścian jelita atakuje krew, a w rezultacie może przemieszczać się po całym organizmie.

Choroba zakaźna

To schorzenie wywoływane przez zarazki oraz biologiczne czynniki chorobotwórcze. Ze względu na różne sposoby możliwości zakażenia (m.in. drogą kropelkową, kontakt bezpośredni czy seksualny) stanowią zagrożenie dla całej populacji. Choroby zakaźne można podzielić na: choroby wirusowe, bakteryjne oraz grzybice. Ich objawy różnią się w zależności od patogenu wywołującego daną chorobę. Problem zakażeń jest w dużej mierze kontrolowany przez szczepienia i farmakologię. Ponadto niektóre z chorób zakaźnych przebyte raz w dzieciństwie dają odporność na całe życie. Do chorób zakaźnych zaliczamy, m.in. grypę, dur brzuszny, różyczkę, odrę, ospę, świnkę czy gruźlicę.

Clotrimazol

Farmaceutyk przeciwgrzybiczy z grupy pochodnych imidazolu. Ma szerokie spektrum działania, wykazuje aktywność w kontakcie z dermatofitami, grzybami dimorficznymi  oraz z drożdżakami. Clorimazol nie wchłania się przez skórę, za to bez trudu przenika do głębszych warstw skóry. Korzysta się z niego wyłącznie w leczeniu miejscowym. Wskazany jest do leczenia grzybiczych i drożdżakowych zakażeń skóry, błon śluzowych jamy ustnej i pochwy oraz wykazuje skuteczne działania w niwelowaniu łupieżu pstrego. Jego działanie lecznicze polega na niszczeniu błony komórkowej grzyba. Występuje pod różnymi postaciami w obrocie handlowym- jako globulka dopochwowa, płyn, puder czy krem. Lek ten jest rozkładany w wątrobie, a następnie wydalany przez nerki.

Dermatofity

To grzyby chorobotwórcze, najczęściej z rodzajów trichophyton, microsporum, epidermophyton,  powodujące tzw. dermatofitozy (grzybicę skóry, paznokci i włosów). Charakterystyczna jest dla nich zdolność rozkładania kreatywny. Ze względu na miejsce bytowania i możliwość zarażenia możemy wyodrębnić następne podgrupy:

  • grzyby geofilne – inaczej glebowe - ich naturalnym siedliskiem jest gleba i materia organiczna, w sprzyjających warunkach mogą powodować choroby u ludzi
  • grzyby zoofilne - powodują choroby u zwierząt, jednak mogą się przenosić na ludzi, zakażenie odzwierzęcymi dermatofitami jest szczególnie częste u dzieci
  • grzyby antropofilne - bytują wyłącznie na skórze człowieka, można się nimi zarazić poprzez bezpośredni i pośredni kontakt

Epidemia

Pojawienie się na określonym obszarze lub w krótkich odstępach czasu przypadków zachorowań na określoną chorobę zakaźną lub innych niekorzystnych zjawisk związanych ze zdrowiem w liczbie większej, niż przewidywana określa się epidemią. Pojęcie to wywodzi się z języka greckiego, dosłowne tłumaczenie brzmi „nawiedzający ludzi”. Najczęstszym źródłem epidemii może być chory człowiek lub zwierzę. W potocznym znaczeniu często ten termin spotykany jest w opisie masowych zachorowań wywoływanych przez biologiczne czynniki chorobotwórcze. Epizootia oznacza analogiczne to samo co epidemia tylko wśród, królestwa zwierząt, epifitoza odnosi się do roślin.
 

Grzybica skóry gładkiej

Najpowszechniejsza z odmian grzybic, występuje w każdym wieku, spowodowana jest najczęściej przez drobnoustroje zoofilne (bytujące na skórze zwierząt) oraz antropofilne (można się zarazić nimi wyłącznie przez kontakt z drugim człowiekiem). Do rodzajów grzybicy skóry gładkiej, zaliczamy: grzybicę drobnozarodnikową skóry gładkiej, grzybicę strzygącą skóry gładkiej, przewlekłą grzybicę skóry gładkiej, grzybicę goleni oraz grzybicę pachwin. Symptomy choroby mogą pojawić się na całym ciele w postaci zmian o charakterze rumieniowo-złuszczającym, obecne są wykwity pęcherzy lub krost. Najczęściej zmiany chorobowe umiejscowione są na nieowłosionej skórze głowy, szyi, twarzy oraz ramion. Częściej chorują na grzybicę skóry gładkiej mężczyźni niż kobiety.

Grzybica jamy ustnej

Choroba jamy ustnej, wywoływana przez zakażenie grzybami z rodzaju candida. Charakterystycznym dla tego schorzenia jest biały nalot na języku i podniebieniu, plamki te krwawią przy próbie ich oderwania. Zasięg nalotu może obejmować przełyk oraz gardło, powodując tym samym nieprzyjemne odczucia bólu i pieczenia w obrębie zmienionej chorobowo błony śluzowej. Do objawów należy również nieprzyjemny smak w jamie ustnej oraz zmniejszenie uczucia smaku. Szczególnie niebezpieczna grzybica jamy ustnej jest dla dzieci, gdyż pojawiają się u nich pleśniawki. Do czynników zwiększających ryzyko zakażenia zaliczamy, niedostateczną higienę jamy ustnej, zmniejszenie ilości wydzielanej śliny, mikrouszkodzenia błony śluzowej, palenie papierosów i nadużywanie alkoholu oraz przewlekłe stany zapalne błony śluzowej w obrębie jamy ustnej.

Grzybica paznokci

Wywoływana jest przez drożdżaki, pleśniowce i dermatofity. Stanowi znaczy problem diagnostyczny i terapeutyczny przez wpływ takich czynników, jak np.: długi czas terapii, wolny czas ustępowania zmian, efekty niepożądane leków przeciwgrzybicznych, słabą współprace lekarza z chorym, wysoki odsetek nawrotów oraz ryzyko powtórnego zakażenia po leczeniu. W diagnostyce różnicowej należy wziąć pod uwagę szereg niegrzybiczych zmian paznokciowych, np. liszaj płaski, drożdżyca paznokci, łuszczyca paznokci, wyprysk ręki czy zmiany troficzne. Choroba ta często towarzyszy grzybicy stóp i dłoni oraz innym postaciom grzybicy skóry. Do widocznych objawów grzybicy paznokci zaliczamy np.: zmianę zabarwienia płytki, charakterystyczne pobruzdowanie oraz łamliwość paznokci.

Grzybica pochwy

Właściwa nazwa kandydoza pochwy - jest to jedna z najczęstszych przyczyn infekcji dróg moczowo-płciowych u kobiety. Wywoływana jest najczęściej przez drożdżaki z gatunku Candida albicans. Do postaci grzybicy pochwy zaliczamy, ostrą grzybicę pochwy oraz przewlekłą grzybicę pochwy. Zakażenie najczęściej odbywa się na drodze endogennej, przez grzyby bytujące w organizmie człowieka. Obecnie uważa się, że pierwotnym źródłem zakażenia grzybem Candida albicans jest jelito grube. Do objawów drożdżycy pochwy zaliczamy świąd, pieczenie i podrażnienie okolic pochwy lub sromu, charakterystyczne w przebiegu choroby są upławy. Infekcja czasem może przebiegać bezobjawowo i ujawniać się jedynie w postaci bólu podczas stosunku.
 

Grzybica skóry owłosionej głowy

Z reguły wywoływana przez dermatofity, przypomina łupież suchy lub tłusty. Do cech różnicujących grzybicę od łupieżu zaliczamy zmienione chorobowo włosy, stają się one szarawe lub białawe, łamią się oraz są matowe. Wśród różnych rodzajów grzybicy głowy znajdują się:

  • grzybica strzygąca powierzchowna głowy
  • grzybica drobnozarodnikowa powierzchowna głowy
  • grzybica woszczynowa głowy
  • zarniniaka Mojocchiego
  • grzybica głęboka głowy i brody

W leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy zalecane jest branie antybiotyków doustnych. Dodatkowo można stosować szampony zawierające środki przeciwgrzybiczne. Leczenie jest raczej długotrwałe, a najskuteczniejszym lekiem stosowanym w terapii jest gryzeofulwina.

Grzybica stóp

Najbardziej rozpowszechniona dermatofitoza. Czynnikiem wywołującym zakażenie jest grzyb, głównie Trichophyton rubrum, Trichophyton Interdigitale, rzadziej Epidermophyton floccosum. Grzybica stóp jest najczęstszą postacią grzybic skóry spotykaną u ludzi, często u chorych z tym rozpoznaniem stwierdza się również grzybicę płytek paznokciowych. Grzybicę stóp można podzielić na: grzybicę międzypalcową, grzybicę potnicową oraz grzybicę złuszczającą. Schorzenie to może występować jednostronnie, jak i dotyczyć obu stóp, objawia się w postaci ognisk zapalano-złuszczających, pęcherzyków czy krost na stopach i bocznych powierzchniach palców, zwłaszcza trzeciego i czwartego oraz czwartego i piątego palca.

Grzyby niedoskonałe

Są to w większości pasożyty, u których zanikły procesy płciowe (lub dotychczas ich nie zaobserwowano), co nie pozwala zaliczyć ich do innych klas grzybów. Rozmnażają się wyłącznie wegetatywnie, przez co są identyczne fizjologicznie do osobnika rodzicielskiego. Rozmnażanie bezpłciowe odbywa się przeważnie za pomocą konidiów (zarodników). Forma rozmnażania wegetatywnego prawdopodobnie wystąpiła u nich w toku ewolucji, aby mogły przystosować się do pasożytniczego stylu życia. W systematyce grzybów niedoskonałych wyróżnić można następujące gatunki: Micosporum, Ephidermophyton, Cryptococcus neofrnons, Fusarium, Cladosporium, Alternaria alternota. Do grzybów niedoskonałych należy około 30 000 gatunków.

Grzyby

Cudzożywne organizmy eukariotyczne, jednokomórkowe lub wielokomórkowe. Dotąd opisano ponad 100.000 gatunków grzybów, co może stanowić tylko niewielki procent całkowitej  ich liczby (w samej puszczy Białowieskiej występuję 3 do 4 tys. gatunków grzybów). Większość należy do saprofitów, rozkładających martwą materię organiczną, wśród grzybów spotykamy również wyspecjalizowane pasożyty, a nawet przykłady drapieżnictwa oraz symbionty (współistnieją z innym z organizmem, na zasadzie obopólnych korzyści). Grzyby pasożytnicze mają specyficzne zdolności enzymatyczne oraz potrafią zablokować odporność komórkową. Dzięki czemu mogą rozwijać się w temperaturze ciała człowieka. W zależności od gatunku oddychają tlenowo lub beztlenowo, jak również rozmnażają się płciowo i bezpłciowo.

Kandydoza paznokci i wałów paznokciowych

Specyficzna forma grzybicy paznokci, ma zazwyczaj ostrzejszy przebieg niż zwykła infekcja grzybicza. W czesnym stadium schorzenie to, objawia się stanem zapalnym, bolesnością, silnym zaczerwieniem oraz zgrubieniem wału paznokciowego, przy ucisku wydostaje się spod niego skąpa ilość ropy. Przy długotrwałych zmianach płytka paznokciowa w okolicy łękotki oddziela się od łożyska, przyjmuje żółtobrunatne zabarwienie, staje się matowa i ulega rozwarstwieniu. Najczęściej przyczyną kandydozy jest zakażenie drożdżakowe, wywoływane przez Candida albicans, może on również zrazić inne części ciała, błony śluzowe gardła, jamy, ustnej, przełyku oraz pochwy.

Łupież pstry

Powierzchniowe zakażenie naskórka, odmiana grzybicy skóry wywoływana w kontakcie z drożdżami  gatunku pityrosporum ovale. Najczęściej występuje u ludzi, którzy mają szczególną tendencje do potliwości. Do specyficznych objawów należą nieregularne, różowe bądź żółto-brunatne plamy, pojawiające się na klatce piersiowej, plecach, tułowi czy owłosionej skórze głowy, pod wpływem słońca zmiany te odbarwiają się. Dodatkowym objawem towarzyszącym schorzeniu jest świąd skóry. W diagnozie należy różnicować łupież pstry z bielactwem nabytym i kiłowym oraz łupieżem różowym Gilberta. Zakażenie może wynikać m.in. z używania wspólnych przyrządów higienicznych z osobą zakażoną grzybicą, np. grzebienia.

Patogen

Czynnik wywołujący chorobę u ludzi, roślin i zwierząt. Doprowadza do funkcjonalnych zmian w organizmie. Ze względu na charakter można podzielić go na trzy typy:

  • fizyczne (promieniowanie jonizujące, temperatura, silne pole magnetyczne)
  • chemiczne (toksyczne substancje)
  • ożywione (wirusy, bakterie, grzyby)

Aby sprawdzić czy dany czynnik jest patogenem (dla konkretnego taksonu) musi on spełniać postulaty Evanesa, które definiują cechy patogenu, którego związek między gospodarzem określa związek przyczynowy dla danej choroby czyli jeśli np.: chorują częściej organizmy narażone na określony czynnik, niż nienarażone, a narażone są częściej organizmy, które później zachorowały niż te, które pozostały zdrowe.
 

Profilaktyka

Działania mające na celu zapobieganiu chorobom, pojawieniu się lub rozwojowi niekorzystnych zjawisk. Profilaktyka zdrowia obejmuje cztery poziomy:

  • promocję zdrowia
  • prewencję I-stopnia
  • prewencję II-stopnia
  • prewencję III-stopnia

Celem promocji zdrowia jest utrwalenie prawidłowych wzorców oraz zwiększenie wewnętrznej kontroli jednostki nad własnym stanem zdrowia. Prewencja I-go stopnia obejmuje szereg zadań zapobiegających występowaniu zaburzeń poprzez zmniejszenie czynników ryzyka. Kluczowym zadaniem profilaktyki II-stopnia jest zapobieganie konsekwencji choroby poprzez wczesne jej zdiagnozowanie i podjęcie szybkich kroków zaradczych. Prewencja III-stopnia obejmuje próby zahamowania rozwoju choroby.

Świąd

Nieprzyjemne wrażenie spowodowane drapaniem bądź pocieranie skóry. Wyróżniamy świąd ogólny (wywołany np. zaburzeniami metabolicznymi lub uogólnionymi wysypkami alergicznymi) oraz ograniczony (np. przy chorobach grzybiczych skóry). Do powikłań świądu zaliczamy: nerwowość, drażliwość, bezsenność oraz drapanie, które może przyczynić się do powstawania otwartych ran, a tym samym blizn. Świąd skóry często jest symptomem przy schorzeniach alergicznych, związany może być z nieodpowiednią higieną ciała oraz być objawem towarzyszącym chorobom dermatologicznym (najczęściej spotykany). Pomocne w walce ze świądem skóry są maści zawierające kortyzol lub farmaceutyki przeciwhistaminowe.

Zachowania zdrowotne

Intencjonalnie podjęte działania, które mają na celu podnoszenie potencjału zdrowia. Analizuje się je ze względu na znaczenie dla zdrowia. Łączą się one z codzienną aktywnością człowieka (praca, dom, szkoła). W podziale ze względu na ich znaczenie funkcjonalne, wyróżniamy zachowania prozdrowotne i antyzdrowotne. Celowościowe podejście uwzględnia w zachowaniach zdrowotnych takie składnik, jak: przekonania, przewidywania i oczekiwania, motywy, myśli, emocjonalne mechanizmy osobowości oraz wewnętrzne wzory zachowań. Charakter zachowań zdrowotnych może być reaktywny, czyli odpowiadać na wymagania społeczne lub nawykowy, jako efekt socjalizacji.

Ziołolecznictwo

Nauka interdyscyplinarna, jest zarówno działem medycyny jak i farmakologii, a zajmuje się uzyskiwaniem leków z roślin leczniczych oraz ich zastosowaniem w terapii rożnych schorzeń. Nauka ta wywodzi się z medycyny ludowej, jej przekonania są charakterystyczne dla ludności z nieuprzemysłowionych regionów. Pierwsze wzmianki o ziołolecznictwie pochodzą ze starożytności, z historycznych dokumentów Asyrii i Babilonu. Jednym z najsłynniejszych dokumentów tej epoki jest papirus Ebersa, który zawiera około 900 recept. Fitoterapia (inna nazwa ziołolecznictwa) zajmuje się również poszukiwaniem nowych leków roślinnych oraz odkrywaniem innych zastosowań leczniczych znanych już roślin.

Czy wiesz, że...

Grzybicy stóp można zapobiec
Najważniejsza jest higiena. Ale to nie wszystko. Nawet najbardziej zadbane stopy są narażone na grzybicę. Jeżeli spędzasz całe dnie w dusznym, wilgotnym pomieszczeniu...
Czytaj dalej ≻

Produkty